UYKUYA İHTİYACIM VAR...
Gözlerim tanrıma kapanıyo....
....yorgunum....
Yatağına uzanmıs ve boynundan öpülmüş gibi mayıstım hayatta...
Kokun üzerimde...
Yeni doğan bebek kokusu gibi...
Kendimi yitirdim gecenin içinde..
Sessizliğe bulandı bütün melekler...
Tanrılar yarattım hayallerime inansınlar diye...
Kokunun anlamsızlığı üzerimde...
Yıkadılar bedenimi...
Soğuk sulu dusta bedenimi ovalamanla eş değerde saflığın...
....YALAN....
Artık yalan kokuyorum...
Melekler dusuyo yatagıma..
İsterdimki lambamın etrafında uçuşsunlar bende isliyim...
....yalnızım....
Sonra gittiler....
Tanrılar beni terketti...
Korkuyla sevişen hayallerimi yitirdim...
...büyüdüm....
Aradım kendimi ..
Hiç doğamamısım..
Küçük bi kızın tecavüze ugrayan bedenine saklanmısım...
Nefesim bekaretini yitirdiğindeyse küçük kızı içime alıp ona hayat vermişim...
UYKUYA İHTİYACIM VAR SANIRIM
Küçük kız ruya gormek istiyo...
O adamı astığı salıncakta sallanmak istiyo...
Kokusu bebek..
Tadı masum,kızın yasadıklarına nefreti buyur ve butun tanrıları kendisi öldürür...
Aradığım o'mu bilmiyorum..
Ama kızımın ,kokusu aynı benim kokumdu..
Kan ve Bebek kokusu karışımı...
......................................................
......................................................
Hayatın geçmiş tadı burnumda tütüyor.. Bir paça ÖLÜME ihtiyacım var.. .. .. ..

Ben üç yapraklı bir yoncayım. Sıradan… Ama yüreğini yapraklarının üzerinde taşıyan!


Milyonlarca yoncadan sadece bir tanesiyim. Koca bir çınarın altında kah rüzgarla sallanan, kah güneşin doğuşuyla yeniden canlanan..


Hayata dair her şeyi de “O” koca çınardan öğrendim. Sevgiyi, saygıyı, korumayı, affetmeyi, kendine güveni… Ve ölümü!


Yeşerdiğim bu yerde, etrafımdaki diğer yoncalarla geçen yılların ardından öğrendiğim şey; dört yapraklı yoncaların şans getirdiğiydi… Önceleri
bir yaprağım daha çıksın diye çok dualar ettim. Sordum soruşturdum, bu eksik yaprağımı nereden tamamlarım diye. Ve hemen yanı başımdaki koca çınardan aldım sorumun yanıtını:


“Üç yaprağa yada bir dördüncüsüne sahip olmak öncelikle onu bulanlara şans getirir.”


Umutsuzca boynumu büktüm asla sahip olamayacağımı düşündüğüm dördüncü yaprak için ve tekrar sordum:


“Peki, başkalarına şans getirmek için bile olsa, tamamlayamaz mıyım kendimi?”


“Elbette, bunu başarabilmen için gerekli olan her şeyi sana öğrettim.”


Güzel olan, şanslı bir yonca olmanın çaresi vardı, üç yapraklı olmak kader değildi. Peki nasıl? Ben, bu sorunun cevabını bulmak için uğraşırken güneş kaç kez doğdu, kaç kez battı bilmiyorum. Kaç kez karlar yağdı üzerime ve kaç kez ıslandım yağmurda fark etmedim. Düşündüğüm tek şey eksik yaprağımı bulmaktı.


Ve bir gün, güneşli bir bahar sabahı birinin yaklaştığını gördüm uzaktan.. Gözleriyle bizi süzüyor ve büyük ihtimalle dört yapraklı bir yonca arıyordu kendisine şans getirmesi için. Elini bana uzatır gibi olduğunda yüreğim daha hızlı çarpmaya başlamıştı. Ne yazık ki, ona şans getirebilecek yonca ben değildim. Onun “buldum” dediğini duyduğumda birden yukarı doğru baktım. Bir yoncayı eline almış sevgiyle ve umutla gülücükler saçıyordu. O an anladım, nasıl tamamlanacağımı; o an anladım, şans getirmenin aslında şansı bulmak olduğunu…


Hala üç yapraklı bir yoncayım... Belki de sıradan. Ama yüreğini yapraklarının üzerinde taşıyan!

Öldürecektim Seni Bende
Kendimde O Gücü Bulabilseydim Eğer...

Sindiremeyecektim Senden Kalanları Benden Uzak Mezarlara Koymaya!!!
Diyar Diyar Dolaşıp Yine İçime Gömecektim Seni En Sonunda...
"Ben Demiştim"Diyenlere, Üzüntümü Belli Etmemek İçin Kuşandığım Mekanik Tebessümlerimin Ardındaki Yaşlarla Sulayacaktım Taze Mezar Toprağına Ektiğim Çiçekleri...

Ama Ben Seni İçimde Öldürmeye Kıyamadım....

Başarabilseydim İncitecektim Seni...
İncinmişliğimin Verdiği Cahil Cesaretle...

Ne Var Ne Yok Sayıp Dökecektim Karşına Geçip...
Kendimi Hayrete Düşürürcesine Birer Tokat Gibi Vuracaktım Hiç Kullanmadığım O Ağır Lafları...

Kıracaktım Seni Binbir Parçaya Ayırana Kadar...

Duvardan Duvara Fırlatacaktım Sevgi Diye Önüme Sunduğun Hastalıklı Duygularını...

Ama Ben Seni İncitmeye De Kıyamadım...
Elimden Gelseydi Unutacaktım Seni...

Gözlerimden Silecektim Hayalini Ve Dilimden Adını...
Duman Duman Atacaktım Seni Bu Şehirdeki Tüm Bacalardan;
Ama Soluduğum Havaya Karışıp Yine Dolacaktın Ciğerlerime...
Onlarca Damla Döküp Göz Pınarlarımdan Akıtacaktım Seni Sevgimin Atığı Diye Ama Islaklığın Kalacaktı Elmacık Kemiklerimde...
Bu Kez De Tenimin Tuzuna Karışacaktın...

“Sözümü Tutacağım ,Adını Anmayacağım” Nağmelerini Dinleyip Neyi Unutacağımı Unutacaktım Seni Unutayım Derken...

Zaten Ben Seni Unutmaya Da Kıyamadım...

Ne Kadar Çabuk Geldi Ayrılık...

Oysa Daha Yeni Başlamıştık Birbirimize Ayak Uydurmaya,
Daha Doğrusu Ayak Uyduramamaya...
Nedensizliklerin İç Çekişlerini Dinlerken Vedalar Bozdu Suskunluğumuzu...
Bana Mıydı Kızgınlığın Yoksa Kendine Mi Anlamadım...
Kaçar Gibi Veda Ettin...
Oysa Ben Seni Sevmelere Doyamadım!!!

Öldürecektim Seni...
İncitecektim Seni...
Unutacaktım Seni....

Ama Lanet Olsun!!!

Kı-Ya-Ma-Dım!!!

Oysa Ben Seni Sevmelere Doyamadım!!!

Korktuğumda


Sıkıca sarılabilmeliyim,


Üşüdüğümde


Isıtmalısın beni yüreğinle...


Çocuklaşıp ağladığımda
Okşamalısın saçlarımı,




Tesellim olmalısın




Tesellin olmalıyım.
Acılara gülümseyebilmelisin.
Küçük bir tebessümün
Bazen de,
Koca bir yürekten akan


S e v g i n Y a ş a t m a l ı b e n i






Sevdamız sınırsız olmalı...










Kurutmalısın, acıları




Yüreğindeki sayfalarda.


Umut olmalı,
Heyecan olmalı gözlerinde
Uzak olmalısın.!
Hüzünlerden, kederlerden.
Hayat bulmalısın,
İşte yaşamak bu'' demelisin,
Gözlerimi düşündükce






Daha fazla sevmelisin...










Gizlemeden gözyaşlarımızı



Ağ l a y a b i l m e l i y i z


Paylaşıp sevinçlerimizi


G ü l e b i l m e l i y i z


Sığınağın olmalıyım.


Zorlukları,korkuları
Birlikte yenmeliyiz...












İçimde olmalısın.!


Yoksan yanımda bile.


Hissetmeliyim varlığını,
Fizan da olsan bile...
Tutkunsam, yanıksam,
Sevdalıysam sana
Yaşatmalı beni bu sevda...










Vazgeçilmezin ben,


Vazgeçilmezim sen,
Paylaşmak istemediğin
Tek varlık ben...
Paylaşılmazım sen...






Canım olmalısın,






Ya ş a t m a l ı s ı n b e n i ...







Canın olmalıyım,






Y a ş a t m a l ı y ı m s e n i ...



 

Gittin...sevdamın öksüzlüğüne alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi. Suskunluğun en büyük silahındı, suskunluğunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl acı olan ve kanatan unutulmak aslında. Söylesene, unutulmak kime yakışıyor..? Unutan sen olsan da, sana bile yakışmıyor..Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun işte, aşka ve sana ihanet etmiyorum ben, ki kırgınlığım aşka.Sen üstüne alındın...Bir sonbahar’da, güneş hala daha ısıtırken bedenimi seni çıkarttı karşıma. Sen “bitti” dediğinde yağmur yağıyordu, aşkın canı sıkıldı, seni aldı...